Lokalizacja: Strona główna >> Przy sadzeniu roz

Przy sadzeniu roz

Adresatem wiersza jest Michał Szweycer, przyjaciel poety, obaj razem przed 1830 rokiem działali w konspiracji, najpierw w Warszawie, a potem w Galicji. Podmiot liryczny zwraca się z prośbą do przyjaciela, aby podjęli działalność konspiracyjną, która tutaj została metaforycznie przedstawiona jako „sadzenie róż”. Stwierdza, że oni – konspiratorzy, choć działają w ukryciu i być może nie doczekają się efektów swojej pracy za życia, na pewno zostaną docenieni przez przyszłe pokolenia. Podkreśla, że ich życie jest wzniosłe, piękne i chociaż trudne, nie mogą się poddawać. O ich wysiłku będą pamiętać i wspominać potomni. Wiersz Goszczyńskiego jest przykładem romantycznej poezji patriotycznej. Podmiot liryczny zachęca do podejmowania trudu walki za kraj, co symbolicznie ujmuje poprzez czynność sadzenia róż. Ludzie nie powinni rezygnować nawet w obliczu niepowodzeń, klęsk, zniewolenia przez zaborców, ich poświęcenie przyniesie owoce w przyszłość. Goszczyński nie mówi o walce indywidualnej, którą ma prowadzić wybitna jednostka, ale o wspólnym trudzie dla dobra potomnych. Wiersz jest podzielony na zwrotki, z których każda ma cztery wersy. Wyróżnić tu można apostrofy, epitety, wykrzyknienia i metafory.