Lokalizacja: Strona główna >> Wybrane utwory >> Ogólniki

Ogólniki

„Ogólniki” to wiersz otwierający cykl „Vaede-mecum” (z języka łacińskiego: „Idź za mną”), który powstawał w latach 1865-1866. W cyklu tym poeta zawarł własny program poetycki, przedstawił siebie jako wieszcza, przewodnika, który dzięki swej sztuce może wpłynąć na społeczeństwo i jednostki. Podmiot liryczny ukrywa się za opisana sytuacją liryczną. Ludzie młodzi, w tym poeci, nie mający doświadczenia, mogą wyrażać się w sposób konkretny, powierzchowny, uproszczony, czyli ogólnikowy. Człowiek w miarę upływu lat nabywa doświadczenia, dostrzega więcej szczegółów w otaczającym go świecie i wtedy powinien wyrażać się ściśle i precyzyjnie. To zadanie spoczywa przede wszystkim na barkach artysty, który swój sąd musi formułować w sposób wyważony, bardziej dokładny. Na końcu podmiot liryczny zwraca się w formie apostrofy do Poezji i Wymowy, podkreślając ich piękno, stawia jednak warunek: najważniejsze jest odpowiedni, właściwe użycie słów. Tylko taki artysta, który potrafi trafnie wyrażać swoje myśli, umiejętnie dobierać słowa, może być nazywany prawdziwym poetą. Tego jednak trzeba uczyć się przez całe życie, dlatego tak ważny jest początkowy etap, w którym artysta dopiero nabiera wprawy, doświadczenia w tworzeniu własnych dzieł i kształtuje własny charakter, wrażliwość poetycką (stąd tytuł „Ogólniki”).

Tagi: dramat, literatura