Lokalizacja: Strona główna >> Bayron >> Bajronizm i bohater bajroniczny

Bajronizm i bohater bajroniczny

Na plan pierwszy w powieści poetyckiej wysuwa się bohater i problematyka jego indywidualnego buntu wobec norm i zasad społecznych. Autor „Giaura” stworzył nowy typ bohatera literackiego, zwanego od nazwiska poety – bajronicznym. Jego postawę cechował skrajny indywidualizm, sprzeciw wobec powszechnie uznawanych norm i zasad. Motorem działań bohatera były silne namiętności: miłość i nienawiść. Jego osobowość została zdominowana przez skrajne cechy: silną uczuciowość, egoizm, zbrodniczość, pogardę dla innych ludzi. Bohater bajroniczny był samotnikiem, często wygnańcem i pielgrzymem, o niejasnej, tajemniczej biografii. Zbuntowany przeciwko całemu światu, odznaczał się niezwykłą odwagą i determinacją. Egzystencjalne cierpienia, stanowiące treść jego życia, wprowadzały do powieści problematykę filozoficzną i moralną, dotyczącą sensu ludzkiego bytu i samotności człowieka wobec świata i Boga. Niechęci do uznawanych norm towarzyszyło silne poczucie moralności, co jeszcze wydatniej podkreślało wewnętrzny tragizm postaci. Ta niepospolita literacka postać, złożona z samych sprzeczności, stała się wzorem dla wielu młodych ludzi doby romantyzmu. Bajronizm był swego rodzaju modą, sposobem na życie dla tych, którym nieobce było poczucie tragicznego rozdźwięku między przekonaniem o duchowej sile i wewnętrznej mocy człowieka a świadomością absolutnej samotności buntownika i nędzy ludzkiej egzystencji.